Gedichten 1
Verschuiling
De zwervende geest
reist naar het sierlijke licht in het donker...
Tastend naar de hemel
In illusie tussen de zee en de horizon
Wandelt beeldend
maar leeft in de onzichtbare wereld
Statisch met het heelal
en beklemtoond met het levenspatroon
van het begane wereldje...
Bang en schuchter
van het gene dat de levensstroom brengt
Geen kruispunt
Mogen donkere schimmen doortast worden
Eigenlijk heel simpel "in het minne van je zijn"
Mogen spoorwegen van je ziel bereden worden
Eigenlijk heel simpel over de rails van je levenspad
Een mens doorklieven als een boot die de zee bevaart
en verbinden met het vaarwater
zodat de twee mekaar begunstigen
Als onze ogen de haven zien...
Mogen weelderige taferelen betast worden
Eigenlijk heel simpel "in het kader van ons leven"
Mogen verven zich vermengen
Eigenlijk heel simpel op het doek van ons kunstpalet
Is vriendschap dan geen creatie
die slechte en goede tijden deelt
Geen enkele eurocent maar een natuurfenomeen
met de klemtoon op de film die de pure werkelijkheid laat zien
Diep verleden
Een gestorvene nabij
Zweef zacht
als een waas
van koolvuur
Wat ik daar
nog van opmerk
is het dwarrelend as
Wat je nalaat
blijft zichtbaar
en de rest dooft weer
Diep intreden
Ik voelde de warmte
Kreeg kracht
en een betekenis
van licht
Wat ik daar
nog van vasthoud
is dat er nog iets is
Onderweg
Op de valreep van de horizon
strijken waangedachten neder
De nachtjapon door lucht gedragen
Uit het lichaam, reizend door het tijdperk
Door de kringloop heen
schetsende woorden als een kunstbeeld
Maar herkenbare insinuaties
Uitdrukkingen van mijn geliefde gestorvenen